Zo is opnieuw
geboorte van liefde
steeds allener
en zonder rozen geworden.
koud is de wind in het gras
alweer lager vandaag
zij weet het niet
lager heeft pijn en moet groeien
lager alleen maar,
zij is vogels.
lager groeit oud en moet sterven
vogels vliegen hoog over.
lager is zwaar, kan niet vliegen,
zij is vogels.
bitter wat lager is
armoedig van altijd sterven
zij weet het niet.
Uit: Zo worden jaren tijd, p. 585
(Amsterdam 2023)
Schilderij ‘Vogelvrouw’: Rina van der Weij
◄║►
Leg deze woorden vóór
Jouw geest neer als rotsen.
stevig geplaatst, door handen
Die plekken kiezen, genesteld
Voor het lichaam van de geest
in tijd en ruimte:
Stevigte van schors, blad, of wand
stortsteen van dingen:
Gruizel van melkweg,
dolende planeten,
Deze gedichten, mensen,
verdwaalde paarden met
Wapperende zadels –
en rotsachtige, tredgetrouwe paden.
De werelden als een eindeloos
vierdimensionaal
Go-spel.
mieren en kiezels
In de dunne klei, elke rots een woord
een riviergezuiverde steen
Graniet: getekend
door folter van vuur en zwaarte
Kristal en bezinksel gloedvol versmolten
elk veranderen, in gedachten
Net zo goed als in dingen.
Uit: Vertalingen / Divers
RIPRAP
Lay down these words
Before your mind like rocks.
placed solid, by hands
In choice of place, set
Before the body of the mind
in space and time:
Solidity of bark, leaf, or wall
riprap of things:
Cobble of milky way,
straying planets,
These poems, people,
lost ponies with
Dragging saddles—
and rocky sure-foot trails.
The worlds like an endless
four-dimensional
Game of Go.
ants and pebbles
In the thin loam, each rock a word
a creek-washed stone
Granite: ingrained
with torment of fire and weight
Crystal and sediment linked hot
all change, in thoughts,
As well as things.
Snyder, Gary:
Riprap and Cold Mountain poems.
Couterpoint 1965.
◄║►
Je laten zien en worden
gezien in bedoeling
die nergens afwijkt
of lekt of weigert
te belichamen
geest en weefsel zijn
ons aangereikt om
een lichtpad te effenen
dat altijd al verbond
ons bloedontbonden oog
bij glorie en ellende
zetelen wij boeddhas
in het wijsheidshart
van viervoudig
sprankelend menszijn
niemand die ons dit
zo laveloos gunt
als de eerste de beste
bodhisattva onderweg
met oceanisch krachtvoer.
Uit: Oersteen / Het deelbare.
◄║►
Het was een misverstand
zeg je ook al
heeft het levens gekost
het tijdloze schoeisel
zelfs van dwaalwegen is
nergens te schenden
gulheid
verstokt steeds geweigerd
dankzij vergeving
werd oerkracht
van dierbaarders
in mijn smeulende haard
geheiligd dus zijn
de vodden van weleer
plots welriekender
weefsel dat ontschonden
mij laat dineren op
vorstelijk niveau
terwijl in de hoek
snurkt de geschubde
welzijnsdraak
klaar voor reken maar
elke variant van
verwoesting.
Uit: Oersteen / Verhelpen.
◄║►
De ene geest
van alle leraren
behoudt hen
voor mij door
hun sterven
spreekt hij des
te pregnanter
hun tovertaal.
Uit: Oersteen / Verhelpen.
◄║►
Deze grond absorbeert overbodigs
iedere korrel ademt goedheid
op wens van geheim
je belandt hier concentrisch
spiralend omlaag
uit niets dan driftig lijden
verbazend hoe weinig vraagt
aandacht of actie
waar levensvreugde regeert
deze reductie ten goede
aanvaarding ten volle
besteding ten nutte
lofprijst de totale mens
in eenvoud van aanpak en zicht
op context en bedoeling
hij neuriet zij danst
wij komen bijeen in steeds
wonderlijker weefsel
dat bewegingloos ademend
doortrilt kosmisch klankspel
van vurig, vochtig bevel.
Uit: Oersteen / Landerij.
Voor meer poëzie-audio, zie de podcast Vuurvocht
◄║►
Een goed woordje voor wonderlijkheid
Het meldt zich op vele manieren
in mijn morsig bestaan
uit tijdloze werking is de taal ervan
aanjager van hartsrust
elke omzwerving spiraalt retour
richting het opvangbekken waar
tweevoudig de kracht pulseert
van absorptie en begenadiging
je kunt hier maar beter leren
eerder ruimer grondiger nog leren
luchtledig je zinnen te bespelen
en je lijf ook sukkelaar
ja ik ben en wil worden een
vaardiger vertolker van deze zang
zijn gangen en wendingen speurend
zonder kleverig doel of komaf
onderricht mij deze finale kunst
je te nestelen in verre cellen
waar zelfs uitgewoonde vorsten
verzadigt hun diepste drijfveer
alleen zo zal schijn van menszijn
zich nalatig en mislukkend
blijvend gaan manifesteren als
onze meest wonderlijke aard.
Bron: reeks Barstens/Oersteen
Voor meer poëzie-audio, zie de podcast Vuurvocht
◄║►